Showing posts with label reflection. Show all posts
Showing posts with label reflection. Show all posts

Tuesday, June 12, 2018

Human Rights Vs. Animal Rights

I can only laugh at how selective we are in reacting to issues. Some issues get the attention of authorities faster than others. Some influencing variables to this effect are the complainant's official position, and the nature of the complaint (whether easily solvable or not). This post is about an issue that bugs me on IIT Kanpur campus.

Image source
The complaint management system is quite good in here; that is, if the complaint is of the manageable and acceptable type! For example a complaint about a street light takes about a week or ten days to be resolved. But you are sure that such complaints will get resolved. Toilet and plumbing related complaints are resolved immediately- mostly on the same day, within a few hours. Not all issues are resolved this quickly.

I have been complaining to the authorities about the issue of street dogs in the residential areas of IIT Kanpur. Where I live, there are families, small kids, toddlers and elderly people. Not all of them like to be surrounded by dogs. When I say 'surrounded', I mean to be around ten or more dogs every time I step out of my doors. These dogs have taken my new footwear. They have been missing ever since. They have taken footwear of three of my guests. Luckily they were recovered immediately. They jump on people (out of love- according to dog-lovers)! So dogs are a problem around here. On top of it, keeping pet dogs and feeding them are PROHIBITED by rules on campus. But there are people who call themselves 'dog-lovers' who keep dogs near their homes, feed them, and pet them. It's all good. Let them break rules as they wish. None of my business.

But the problem is, that when their love dogs comes into action, my peace of mind is taken or rather stolen. Just as they love dogs, I and people like me do not like dogs around us. When their 'right' to keep dogs/ love dogs is used, my privileges as a 'normal' person are dismissed. Why am I denied the right to have a dog-free surrounding while a few people's 'right' (though against the campus rules) to love dogs is fulfilled? If you discuss this issue with the so-called dog lovers, they will preach about the rights of dogs, their own rights, etc. What they miss is that people other than themselves and their dogs too have rights. And that is called 'human rights'.

The issue doesn't end here. 'Dog lovers' love dogs only when they feel like it. When they have time. Or when they have some food remaining on their plates. At other times, love is limited to talking about dog-rights. The problem with this kind of love is that it is DEVOID OF RESPONSIBILITY. When love is devoid of responsibility, no one owns up the troubles made by these dogs. When a dog bites you, it is your bad luck. When your shoe is eaten by a dog, it is unfortunate. When someone gets rabies (may it not happen), it is not the dog-lover's doing. In short, dog love is an 'all-talk-no-action' show.

Now, my dog-related complaint was filed about 2 months ago. There isn't even a reply- forget about any action on it! Why is there a selective attention to complaints? Not sure. May be authorities are afraid of rules- rules to protect rights of animals. OK. Let animals have their rights. I am waiting for a day when human rights get equal attention from the authorities here on campus. 

Tips and Fixes for Researchers

Image from HERE

Why is research a tedious experience? Here are a few reasons, and fixes.

  1. Most research requires plenty of frustrating alone-time with books and other instructive materials. And some people are not cut out to be alone. Such people will feel miserable when alone with books for more than a few days. When this duration becomes weeks and months, they grow impatient, get out to party, and find it difficult to scoot back to the desk.

    Here is a fix for this problem: When you feel like being alone in your lab or library is too long to be alone, take a break. But before you take this break, decide how long the break is going to be. And when you get back on time to your books, reward yourself with something you love. When this goes on for a week or a month, give yourself a longer break- may be a day or two, a weekend away from work.
  2. Most researchers find it difficult to organize the ideas they have gathered/thought through. It can be difficult for large projects that involve many complicated ideas that interact to give your thesis its flavour.

    Here is a fix:
    Once you stumble upon an idea, and know that it is going into your thesis, write the heading and a small explanatory paragraph (synopsis) in a separate sheet of paper or a file. Keep adding to this file as you get more ideas for the thesis. By the end of your reading phase, you will have a number of such synopses. Now you take these small paragraphs with headings and arrange them on a table. What you see before you is your thesis- spread out. You can now jumble them in the best fashion that fits your purpose. Once you find the best organization, file the paragraphs, and start writing!
  3. Most researchers find it difficult to sit and write. Reading is one thing. Writing is another. You not only need patience, but also discipline, peace of mind, organization of ideas and the best of yourself. So for most researchers, writing becomes a painful and never ending process despite the deadlines.

    Here is a fix: Before you write something, you make a plan. Let this plan be complete with a list of ideas, intentions, references, and goals. So when you finally sit to write, you have a plan to follow. And you know where you are, and when you will be able to finish.
  4. Most researchers hate editing. Editing is a damn bad job because it needs endless hours of re-reading your own writing. You need to have patience.

    Here are two fixes: a. Give an incubation period of at least a week before you begin editing anything you have written. If you try to edit your writing soon after writing, you may not be able to see the glitches, because everyone likes what and how they write. So give some time before you edit. b. If you have a dear friend who is good at writing or logical thinking, give a manageable part of your draft writing to this friend. Let him/her take time and comment on your writing so that you can sit and correct yourself. 
Now, are some of your research problems solved? If not, do not be frustrated. Know that there are thousands in the fraternity/sisterhood. Our tribe is large, and all of us wallow in similar pain. This is a dirty river we ought to cross to string those two or three letter degrees to our names. Let us just do it.

Sunday, May 27, 2018

Living in Kanpur

It's hard to live here in Kanpur.
The area is so polluted that it has a world record in pollution.
To breathe, knowing that each breath reduces my life by a couple of minutes is hard.
It's like suicide.
But there is no other option.
Can I not breathe? No. I can't.
Therefore, breath by breath, I die here.

Can Kanpur's problem of pollution be solved?
It can. But I don't think it will be.
Until the people here- including ordinary people, government and local authorities accept that pollution is a problem, it cannot be solved.
Here, pollution is the order of the day.
Ordinary people spit pan all over the roads and walls.
Industrialists spit chemical waste all over the rivers and land.
Politicians spit venom all over people's minds and hearts.
On top of it, education is a scarce resource.
There is nothing unnatural or extraordinary in it.
Since there is no problem here, nothing can be solved.

When dust storms occur in Kanpur, we can see the profile of human life flying in the air.

Plastic, dust, dirt, debris and waste fill the atmosphere.

No space to breathe.
I could feel my nostrils burn with each breath.
I could feel myself dying breath by breath.

But nothing can be solved here. Because there is no problem here.

It's hard to live among stubborn people.
For them, the world is monolithic.
Their way is the only way.
So I dream of a day when I go away.
So far away that I can breathe clean air.
So I would move away from this place, just for one clean breath.
That alone shouldn't be too hard, I guess!

Tuesday, April 17, 2018

What is your muse?

Boredom if the parent of art.

You may disagree with the statement above. You may. But the question here is, is the muse or inspiration limited to 'beautiful' and 'charming' things/ideas? Can boredom, ugliness, despair and lack of interest be one's muse?

In my opinion, anything could be your muse. The other day I was sitting at my desk not interested in doing my work. There were a piece of paper and a black pen on the desk. I took them and started drawing. In about 20 minutes, I had a beautiful drawing. Lack of interest in work was my muse.

Often, we disregard inspirations because we think they are not worthy of being your muse. Who would look at a fallen flower and write a poem? Some do. And they turn out to be classic poems. The little things that surround us are in fact a lot more meaningful than the larger-than-life inspirations we look for. The ordinary that surrounds us has sufficient inspirations for us to change the world. We could find them; but only if we look.

So, what is your muse?

Monday, January 02, 2017

The man who influenced me the most

Here. This is the man who influenced me the most.

A man of letters who loved to read everyday.
A man who made it a point to celebrate every occasion at home.
A man who loved his wife so much.
A man who made sure that his children had the education they desired.
A man who sent his children to music classes.
A man who put his reputation at risk for his family.
A man who turned poor for the love of his firstborn.
A man who sat silently in a police station for the happiness of his daughter.
A man who paid every bit he owed not by begging, but by selling everything he had.
A man who loved to travel, but stayed put for he had to feed his family.
A man who took the lead in computerizing the organization he worked for.
A man who secretly wrote and read poetry.
A man who romanced, loved and cared always.

My hero. My ideal. My father.
O. M. Mathews (09.09.1948 - 31.12.2013)

What you lose by deactivating your Facebook account?

I was under the impression that Facebook was an integral part of my life. I used to log in to the account every morning before I began my work, and had a peep at it every now and then. I thought it was important to see what goes on around me in terms of people and events. Facebook was the window.

But on a foggy day in 2016, I sat at home without being connected to internet, and reflected about what I gain by being on Facebook. It was then that I realised that I don't gain anything, but lose my time. Without being aware of it, I spend a lot of time on Facebook looking at images, videos and events in strangers' lives. Some inspiration may come my way. But in the end, I don't gain anything from being on those pages.

The artificial feeling of community that Facebook creates is just a facade that hides the business behind it. There is pretense and cheating in it. It was on Facebook that a real-life friend of mine asked me to help him with some money to pay his University fees. Me being of the same predicament, I helped on condition that he returns the amount later. Later when time came, this real-life friend deleted his Facebook account, destroyed his SIM card (phone number), and vanished into thin air. You could do that on Facebook, because there is no genuineness on it. It is a space artificially created for business in the name of friendship. In which world can you 'friend' someone and later 'unfriend' the same person with one click? Its all a farce, it is!

I don't mind others using it. I have decided to take leave. If my life demands my presence on Facebook, I can do it again (sigh)!

So, the first day in the year 2017, I called it quits. Let me see what happens. Let me see if the sky falls down on my head. In short, what do you lose by deactivating your Facebook account? Nothing. The answer is Nothing. In its stead, you gain time. Time for genuine face to face friendship, genuine relationships, and smiles that emanate from real lips, to real eyes. You get time for life. Time to live and love.

Sunday, February 07, 2016


ഹൃദയത്തിലാഴത്തില്‍ വരഞ്ഞുവീണ പാടുകളല്ലേ കാലത്തിനും ദൂരത്തിനും മുമ്പിലോടുന്നത്? 
അങ്ങനല്ലേ ജീവിതം പുതിയത് മാത്രമായിത്തീരുന്നത്? 
കടന്നുപോക്കല്ലേ ജീവിതം? 
ഈ നിമിഷമല്ലേ ജീവിതം?

Saturday, October 31, 2015


അയാള്‍ക്ക്‌ ചിരിക്കാനറിയാം. നിശബ്ദനാകാനും. ഒരുപക്ഷേ നിശബ്ദതയിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നതില്‍ അയാള്‍ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ട്. സംസാരത്തിന്റെ നീണ്ട ഇടനാഴികള്‍ക്കിടയില്‍ അല്പം വിശ്രമിക്കാന്‍, ഒന്ന് കയറിനില്‍ക്കാന്‍ അയാളുടെ നിശബ്ദതയുടെ മാറാലചൂടിയ തണുത്ത മൂലകള്‍ എപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നു.

യാത്രകള്‍ക്കപ്പുറം ജീവിതത്തിനും ബന്ധങ്ങള്‍ക്കും അര്‍ത്ഥമുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ ഒരുപക്ഷേ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. കാരണം അയാളുടെ ജീവിതം അക്ഷരാര്‍ഥത്തില്‍ ഒരു യാത്രയാണ്. ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലെയ്ക്കും വെളിവില്ലായ്മയി നിന്ന് വെളിവില്ലേയ്ക്കും അപരത്വത്തില്‍നിന്ന് സ്വത്വത്തിലേയ്ക്കും... പിന്നെ കാശ്മീര്‍ മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെയും സബര്‍മതി മുതല്‍ കുംകി വരെയും നീണ്ട വഴികളില്‍ അയാളോരിക്കലും സ്വയം അന്യനായിത്തീര്‍ന്നില്ല. നടന്നും കിതച്ചും വിശന്നും അയാള്‍ നാടുകണ്ടുനടന്നു. ഒപ്പം നാടിന്‍റെ കണ്ണീരും സ്വപ്നങ്ങളും, കണ്ണീരില്‍ കുരുത്ത കയ്പുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും. ഒരുപക്ഷെ അതുകൊണ്ടാവാം അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് വിപ്ലവങ്ങളുടെ ചൂടും അമ്മയുടെ മൃദുത്വവും ഒരേപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിരുകള്‍ അയാള്‍ക്കും അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും അന്യമായിരുന്നു.

നിങ്ങളും അയാളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും, തീര്‍ച്ച. ജീവിതത്തിന്‍റെ  ഉണങ്ങിയ വേനലുച്ചനേരങ്ങളില്‍ തണുത്ത കാറ്റുപോലെ. അയാളുടെ നിഴല്‍വീണ വഴികളില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത, വിശദീകരണമില്ലാത്ത സന്തോഷങ്ങള്‍ വീണുകിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ഭാഗ്യമെന്നു വിളിക്കുന്ന അത്തരം നീലക്കുറിഞ്ഞികളില്‍ അയാളുടെ സൗരഭ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ലേ? തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്തവനായി നടന്നകലുന്ന അവന്‍റെ നിഴല്‍രൂപം കണ്‍കോണിലൂടെയെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലേ? ഉണ്ടാവും.

അയാള്‍ ചില മനുഷ്യരാണ്. വെളിച്ചം മാഞ്ഞാലും നിഴലായി ജീവിക്കുന്ന ചില മനുഷ്യര്‍. നിറംമങ്ങിയ ജീവിതത്താളുകള്‍ക്കിടയില്‍ മയില്‍‌പ്പീലിപോലെ നിറം ചേര്‍ക്കുന്ന ചില മനുഷ്യര്‍. ചില നല്ല മനുഷ്യര്‍.
(*കടപ്പാടിലൊതുക്കുവാനാകാത്ത രാജീവ് മാങ്കോട്ടിൽ എന്ന കുഞ്ഞു വല്യ മനുഷ്യന്)

Saturday, March 21, 2015


She swims in scams.
She glows with arrogance.
Yet in her State No one speaks ill of her.
For she feeds them for a Rupee,
And shares the booty!

Translation of the image:
Chennai Metropolitan Corporation
      Amma Kitchen
                Price List
Breakfast timings: 7 am to 10 am
    Idli (1 number)         Rs. 1
    Pongal                      Rs. 5
  Lunch timings: 12 pm to 3 pm
    Sambar Rice             Rs. 5
    Lemon Rice              Rs. 5
    Curry Leaf Rice        Rs. 5
    Curd Rice                 Rs. 3
  Dinner timings: 6 pm to 9 pm
    Chapati (2 numbers) Rs. 3

  Parcel facility is not available

30 Silvers of the Vice Chancer

Down, by the river sucked dry by greed
Sat a few thousands in calm silence of truth,
Covered in the fog of hunger and thirst,
Smeared with the dirt of scorn, ignored.

One of them, seventeen and hungry
Glimpsed her mom faintly as she fainted.
Another shed a tear drop for his dreams
Of a just tomorrow- a student's dream in vain?

Just then came a van of glaring khakis,
Counting what was just delivered in bundles.
Marching, they swished latis and last,
On hungry little girls and thirsty little boys.

The sun smiled down on their wishes,
Of good food and enough water,
Of clean clothes and some freedom.
Latis watched as the Vice* Chancer** passed by.

As hunger climbed the hills that surrounded,
They dropped one by one like kites in gale.
'You', said the Vice one 'are at fault for your state'.
Helpless, hopeless, the little ones fell to hunger.

To the slaughterhouse were they led.
Silent like lambs, lamed too soon by life,
Walked they, the road of shame  and defeat,
While the Vice one grinned victorious and counted his 30 silvers!


**opportunist and self-seeker

Sunday, March 01, 2015

Do you want to kill someone? Here is how.

Several occasions in life demand a murder. Of sorts. When a friend shows off the worst fashion sense, or when your spouse deceives you or when your boss blocks a much deserved promotion.. You would remember those moments when you wished you had a pistol wroth you.. To kill yourself.. Especially when someone embarrasses you with a dumb and insensitive humorless joke? Murder seems the solution, eh?

Here is how you do it. Trust me, it works. 

Step 1: When you are insulted, embarrassed or fooled, don't change your ways. Be normal. As courteous and decent as always. May be a bit more than usual. But not a pinch less. You might ask me if I am preaching a sermon

No. This is not all. Look at the second step. 

Step 2: stop speaking to your victim. Just don't respond. Stop smiling at her / him. All this while, don't stop your services that your role requires, to the person. If you stop that, your victim gets to retaliate. Don't give a weapon to your enemy for God's sake. That would be surrendering unconditionally. So, you continue to fulfill all your responsibilities while cutting your social communication. In other words, you ignore your enemy. Pretend as if that person is absent. As if the universe has not changed an iota after the absence. Do not respond to your victim's looks, calls, attention seeking techniques and other tantrums. Ignore. That's the secret. 

Step 3: when you judge that the punishment is sufficient and that the victim had come down to his / her knees, go to your victim, look in the eyes and stay for a few moments. If the victim is humbled already he/she will smile and offer terms of reconciliation. If the victim is still stubborn and arrogant, get wild and get away.

Step 4: intensify your attack by stopping your services. Be courteous and decent, but don't offer servitude. This can be challenging in an office situation. Still, where there is a will, there is a way. Do not try to avoid meeting the person. Confront the victim a often as possible and ignore his/her presence. 

Step 5: try repeating step 3. Your victim must be softened by now. If not, ignore this entire article and go ahead with your original plan. Please do not use rusted or blunt tools. 

All the best. 

Friday, January 30, 2015

'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!'

'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!' കാച്ചുമോന്റെ വാക്കുകള്‍ കുട്ടിത്തം കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് നിവര്‍ന്നുനിന്ന് എന്റെ ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ഉന്മേഷം പകരുന്നു. കാച്ചുമോന് അഞ്ചുവയസ്സേ ഉള്ളു. പക്ഷേ, മുതിര്‍ന്നവരെ അനുകരിച്ച് കഥ പറയുമ്പോള്‍ അവന്‍ എപ്പോഴും തുടങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: 'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!' അങ്ങനൊരു ശുഭപ്രതീക്ഷയോടെ എന്തും തുടങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നതെത്ര വലിയ കാര്യമാണ്?‌

പണ്ട്, ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനും മുമ്പ്, പ്രണയം മൊട്ടിടുന്നതിനും മുമ്പ് ഒരു ദിവസം ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്നോടു സ്നേഹമാണെന്നു പറഞ്ഞ ദിവസം ഓര്‍ക്കുന്നു. തലയില്‍ വെള്ളിടി വെട്ടിയ ഫിലിങ്ങ്. എന്റെ ജീവിതം വഴിമാറാന്‍ പോകുന്നു, സ്വപ്നം കണ്ടതെല്ലാം തകരാന്‍ പോകുന്നു എന്ന് കരുതി അന്ന്. മൂലയ്ക്കകപ്പെട്ട പൂച്ചയെപ്പോലെ ഞാനന്നു പേടിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നു. ഒളിച്ചിരുന്നു. പഠിക്കാതിരുന്നു. ഒരു പരീക്ഷയില്‍ തോറ്റു. അന്ന് കാച്ചുമോനെപ്പോലെ 'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!' എന്നു പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍! പരീക്ഷയിലെങ്കിലും തോല്‍ക്കാതിരിക്കാമായിരുന്നു. എതായാലും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ആ സംഭവത്തില്‍പ്പിന്നെ അവളെ ഒരിക്കലേ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു. 'ദീസ'ങ്ങള്‍ അത്രമോശം ആയില്ല, ഒരിക്കലും.

പിന്നെ പ്രണയം മൂത്തപ്പോള്‍, തലയ്ക്കു പിടിച്ചപ്പോള്‍, വീണ്ടും ഒരു ദിവസം  പ്രപഞ്ചം എന്റെ തലയില്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴും എന്നു ഭീഷണി മുഴക്കി. അന്ന് ഞാന്‍ കരുതി, എന്റെ ജീവിതം ഒരു വഴിക്കായി, എല്ലാം തീര്‍ന്നു എന്ന്. നിരാശ, പേടി, വിശപ്പില്ലായ്മ, പനി, വിറ... 'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!'എന്ന് അന്നും എനിക്ക് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, എല്ലാം നന്നായി തീര്‍ന്നു. പ്രണയം പൂവിട്ടു. ആ സംഭവത്തില്‍പ്പിന്നെ എന്റെഅവളെ കാണാത്ത ഒരു 'ദീസം' പോലും എനിക്കു വേണ്ട എന്നായി!

ചുരുക്കത്തില്‍, നമ്മള്‍ പേടിക്കുന്ന പോലെ അത്ര ഭയാനകമല്ല ജീവിതം. പേടിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും നടക്കാനുള്ളത് നടക്കും. എത്ര മോശം ദിവസത്തിലും ഒരല്പം പ്രകാശം ഇല്ലാതിരിക്കില്ല. നല്ലതേ നടക്കൂ എന്ന വിശ്വാസമാണ് നല്ലത് നടക്കാനുള്ള ആദ്യ പടി. അപ്പോ നല്ലത് കാച്ചുമോനെപ്പോലെ 'എത്രനല്ല ദീസമാണു ഇന്ന്!' എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എല്ലാ 'ദീസ'വും തുടങ്ങുന്നതല്ലേ?

അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കാച്ചുമോനാവാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നത് അത്ര വലിയ പാപമൊന്നുമല്ല. ഹല്ലപിന്നെ!

'ഐ വാണ്ട് റ്റു നോ എബൌട്ട് ദിസ് കോഴിത്തീട്ടം.'

അയല്‍ക്കാരന്‍റെ സെന്‍സിറ്റിവിറ്റിയാണ് വിഷയം. ഏതു വിഷയവും കടിച്ചുചവച്ച് നര്‍മ്മംകലര്‍ത്തിയാണ് എന്‍റെ വാമഭാഗം തുപ്പാറ്. ചിലതൊക്കെ കേട്ട് തലതല്ലിച്ചാവും. കലികാലം! ഹല്ലാതെന്താ പറയ്യാ?

അയല്‍ക്കാരന്‍ സിമ്പ്ലനാണ്. കൊച്ചൊരു കുടവണ്ടീം ഇമ്മിണി ലേശം അഹമ്മതീം... മ്മടെ ബസീറിന്‍റെയൊക്കെ കഥേല്‍ കേറിപ്പറ്റാമ്പറ്റിയ കഥാപാത്രം. ഓനും ഓന്‍റെ കെട്ട്യോളും നിരന്തരം മ്മടെ കെട്യോള്‍ടെ സ്വകാര്യ വെട്ടിനിരത്തലിന് ഇരകളാകാറുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം കോഴിത്തീട്ടമാണ്. 'ങ്ഹേ? കോഴിത്തീട്ടമോ' എന്നാണോ ചോദ്യം? ഹതു തന്നെ 'കോഴിത്തീട്ടം' അഥവാ ചിക്കന്‍ ഷിറ്റ്!
കറുത്ത് നല്ല മണമുള്ളത്. വെറുതേയിരുന്ന കോഴിത്തീട്ടം എങ്ങനെ ഈ കഥേലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രമായി എന്നായിരിക്കും അടുത്ത ചോദ്യം. അതിന് കോഴിത്തീട്ടം എങ്ങനെയിരുന്നു എന്നതല്ല ചോദിക്കണ്ടത്, എവിടെയിരുന്നു എന്നാണ്. എവിടാ? ഞങ്ങടെ വാതില്‍പ്പടീന്‍റെ തൊട്ടുമുമ്പില്! പെലകാലെ ഐശ്വര്യമായിട്ട് വാതിലു തൊറന്നുനോക്കുമ്പം ആണ്ടെകെടക്കണു. എന്ത്? തീട്ടം! കൊഴിത്തീട്ടമേ, കോഴിത്തീട്ടം. തീര്‍ന്നില്ലേ കാര്യം?

സാധനം കണ്ട ഉടനേ ഭാര്യയുടെ മുഖത്ത് ഗൌരവം നിറഞ്ഞു. ഉടന്‍തന്നെ ഉണ്ടാവാനിടയുള്ള ഒരു യുദ്ധത്തിന്‍റെ നിഴല്‍ അവിടാകെ നിറഞ്ഞു. എളിക്കുകയ്യും കുത്തി ഗൌരവംവിടാതെ ഉടന്‍തന്നെ വന്നു ‍‍ഡയഗോല് :

'ഐ വാണ്ട് റ്റു നോ എബൌട്ട് ദിസ് കോഴിത്തീട്ടം.'

കോഴിയുടെ ഉടമയും കുടവണ്ടിയുടെ വാഹകനും അഹമ്മതിക്കാരനുമായ അയാളോടല്ല, കാലത്തെ തണുപ്പത്ത് അല്പം കട്ടന്‍ചായയും മോത്തിയിരിക്കുന്ന പാവം എന്നോടാണ് ചോദ്യം. കുടവണ്ടി അപ്പുറത്ത് കൊച്ചിന്റെ ഷൂസുകെട്ടിക്കൊടുക്കുന്നത് കാണാം. ഒന്നും അറിഞ്ഞമട്ടില്ല.

'ഹും. കമോണ്‍ വാട്ടെബൌട്ട് ദിസ് കോഴിത്തീട്ടം? ആര്‍ യു കഴുവിയിറക്കല്‍ ഓര്‍ ആര്‍ യു ഇരുന്ന് നെരങ്ങല്‍ ഓണ്‍ ദിസ്?'

മൃഗസ്നേഹിയായ കുടവണ്ടി പട്ടിക്കൂടും കോഴിക്കൂടും പണുതു വച്ചത് സ്വന്തം വീട്ടിനടുത്തല്ല, അപ്രത്തെ വീട്ടിന്‍റെ  ബെഡ്റും ജന്നലിന്റെ തൊട്ടുകീഴെയാണ് . ലതിന്‍റെ തൊട്ടപ്രത്താണ് അപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലെ പതിനാറു വീട്ടുകാരും കുടിവെള്ളം എടുക്കുന്ന പൈപ്പ്. വെള്ളമെടുക്കാന്‍ നിക്കുന്ന നാലു മിനിട്ട്നേരം വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ പട്ടിത്തീട്ടവും കോഴിത്തീട്ടവും കലര്‍ന്ന നാറ്റം സഹിക്കണത്. അപ്രത്തെ വീട്ടുകാരെ സമ്മതിക്കണം! ഓരോരോ പട്ടിത്തീട്ടങ്ങളേ! ഛീ! 

ഹല്ല, മേളിലെ നിലകളില്‍ താമസിക്കുന്ന ചില പകല്‍മാന്യന്മാരെയും മാന്യകളെയും വച്ചു നോക്കുമ്പം പട്ടിത്തീട്ടത്തിന്‍റെയും കോഴിത്തീട്ടത്തിന്‍റെയും പിതാവ് കുടവണ്ടി മഹാനായ പുണ്യാളനാണ്. പെറ്റുവച്ച കൊച്ചു തൂറിവച്ച സ്നഗ്ഗികള്‍ പകലന്തിയോളം സൂക്ഷിച്ചുവച്ച്, നേരമിരുട്ടി ആളറിയാത്ത പരുവമാവുമ്പം കെട്ടിടത്തിന്‍റെ മേളീന്ന് കീഴോട്ടിടുന്ന മഹാന്മാരും ഉണ്ടിവിടെ. ന്‍റെ കെട്ട്യോള് രാജാവായിരുന്നേല്‍ മുന്‍പറഞ്ഞ മഹാന്മാരുടെ പറയാമ്പാടില്ലാത്തോടത്ത് മുളകരച്ച് തേപ്പിച്ചേനെ. അങ്ങനെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ കൊഴിത്തീട്ടത്തില്‍ നോക്കി കട്ടങ്കാപ്പിയും കുടിച്ച് നെഞ്ചുംതിരുമ്മി എങ്ങനെ ഈ തീട്ടത്തിനുത്തരം പറയും എന്നാലോചിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ശബ്ദം.

ധും.. ധും..

ആഹാ! പുതിയ എന്തോ സാധനം ആരോ കവറില്‍ കെട്ടി മേളീന്ന് താഴോട്ടിട്ടല്ലോ. എന്താണാവോ പുതിയ സമ്മാനപ്പൊതി? ഇന്ന് വീട്ടുകാരി ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞുതകര്‍ക്കും!

Saturday, November 22, 2014

Father is the son

Death leaves a void no words can fill.

When my dear ones lose, I lose too.
And when they are lost, I am lost.
And the pain! It is staggeringly immense.
Every nerve swells and breaks,
Every cell explodes,
And the heart splatters blood into hair and nails.

He is gone!
After a year, I still bleed.
All that blood cannot fill that void he left.
I realize that the father is the son.
And when a man dies, he lives till his son dies.

Friday, June 06, 2014

വിവാഹം = പറ്റിക്കൽ / വേഷം കെട്ടൽ?

വിവാഹം - സമർപ്പണം = ?

പരമ്പരാഗതമായി സമാധാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് മലയാളികൾ. അല്പം പൊങ്ങച്ചവും കുറച്ച് അഹങ്കാരവും സ്വല്പം സ്വാർത്ഥതയും ഒക്കെയായി അങ്ങനെ അങ്ങ് ജീവിക്കുന്നു. സ്വന്തം കാര്യം തന്നെയാണ് മലയാളിക്കും പ്രധാനം- ലോകത്ത് എല്ലായിടത്തും അതങ്ങനെതന്നെയാണ് താനും. വീടും അതിന്റെ മുറ്റവും പറമ്പും (ഉണ്ടെങ്കിൽ) അല്പം കൃഷിയും നനയും മതി ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കാൻ. അടുത്ത വീട് സാധാരണയായി കുറേ  ദൂരെ ആയിരിക്കും- അതാണല്ലോ മലയാളിക്കിഷ്ടവും.  ഞായറാഴ്ചകളിൽ പോത്തുകറിയും മീൻ പൊരിച്ചതും ചിലപ്പോ അല്പം ലഹരിയും കൂടെ ആയാൽ സന്തുഷ്ട കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണവും ആയി.

പക്ഷേ കാലം പോയപ്പോ മലയാളിയുടെ കോലവും മാറി. ജീവിതരീതിയും മാറി. വീടുകൾ അടുത്തു. കൃഷി നിന്നു. പോത്തും മീനും മാറി കോഴികൾ എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും തീന്മേശമേൽ കയറിത്തുടങ്ങി. അതിന്റെ കൂടെ വേറെ കുറെ മാറ്റങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. മലയാളിയുടെ സദാചാരബോധമാണ് ഇങ്ങനെ ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ ഇതൊരു മാറ്റം അല്ലായിരിക്കാം. മറ നീക്കി പുറത്തുവന്നതാവാനും മതി.

പണ്ടൊക്കെ വീട്ടിലെ കാർന്നോന്മാർ പിള്ളേരെയും മുതിർന്നവരെയും ഗുണദോഷിച്ചു നിലയ്ക്കുനിർത്തുമായിരുന്നു. പണം ചെലവ് ചെയ്യുന്ന രീതി, സമൂഹത്തിലെ പെരുമാറ്റം, വേഷം, സ്ത്രീ പുരുഷ ബന്ധം, ലൈംഗിക സദാചാരം, അച്ചടക്കം, ഭാഷയിലെ സൗമ്യത തുടങ്ങിയവ ഇത്തരത്തിൽ ഉപദേശിച്ചു നിയന്ത്രിക്കാൻ മലയാളിക്ക് ഒരു പരിധി വരെ പറ്റിയിരുന്നു പണ്ട്. ഇപ്പൊ കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു. കാർന്നോന്മാർ ഇല്ലാണ്ടായി. കുടുംബങ്ങൾ അവർക്കിഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ കാര്യങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടാൽ ഞാനൊരു യാധാസ്തിതികൻ ആണെന്ന് തോന്നും, പക്ഷെ 'ഇങ്ങനെ പോയാൽ എവടെചെന്നവസാനിക്കും' എന്ന ആധി കൊണ്ടാ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത്!

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ  സാധാരണയായി മാന്യത ആർക്കാണ്? അപ്പനും അമ്മയും ആലോചിച്ച ചെറുക്കനെ അല്ലെങ്കിൽ പെണ്ണിനെ കെട്ടി അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ജീവിക്കുന്നവർക്ക്. അല്ലേ? അങ്ങനെ ആലോചിച്ചു കെട്ടിയാൽ എല്ലാം തികഞ്ഞോ? വീട്ടിനകത്ത് എന്ത് നടന്നാലും ആലോചിച്ചു കെട്ടിയാൽ മാത്രം മാന്യത ഉണ്ടാവുമോ?
സന്തോഷം ഉള്ളവരല്ലേ മാന്യന്മാർ? സമാധാനം ഉള്ള വീടല്ലേ നല്ല വീട്? അതോ എന്നും അടി കൂടുന്ന, ഒരുമിച്ചുറങ്ങാത്ത, മക്കളെ നോക്കാത്ത, ഒരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്ത, അപ്പനേം അമ്മേം അനാഥാലയത്തിൽ അയക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളാണോ ഇപ്പോളും മാന്യമായ മലയാളി കുടുംബങ്ങൾ?

പിന്നെ, ഈയിടെയായി വേറെ ചില 'കഴുവേറിത്തരങ്ങൾ' നമ്മുടെ നാട്ടിൽ  അരങ്ങേറുന്നു. ന്യൂ ജെനറേഷൻ ആണെന്നാണ്‌ വെപ്പ്. ഏതെങ്കിലും ഡിഗ്രിയും കൊറച്ചു നല്ല ശമ്പളവും ആയിക്കഴിയുമ്പോ തുടങ്ങും പുതിയ ഏർപ്പാട്. ലിവിംഗ് റ്റുഗതർ എന്നാണു ഈ എർപ്പാടിന്റെ പേര്. കാശും വിദ്യാഭ്യാസവും സ്മാർട്ട് ഫോണും ഉള്ള ഒരു പെണ്ണും ആണും ആയിരിക്കും സാധാരണ ഈ പരിപാടിക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത്. എവടെയാണ് ഇത് നടക്കുന്നത്? നാട്ടിൽ  പറ്റില്ല. അടി കിട്ടും. അപ്പനും അമ്മയും അടിക്കും. ചിലപ്പോ സൂക്കേട്‌ കൂടിയ നാട്ടുകാരും അടിചേയ്ക്കും. അടി പേടിച്ചാണോ നാട്ടില പറ്റാത്തത്? നോ നോ നോ. തീർച്ചയായും അല്ല. ഈ ന്യൂ ജെനറേഷൻ പരിപാടി കാണിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന തരുണൻമാർക്കും തരുണിമാർക്കും 'മാന്യത' വിട്ടു കളിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ല. ഏതു മാന്യത? നാട്ടിലെ മാന്യത. കേരളത്തിനു പുറത്ത് എന്ത് കോപ്രായം വേണേലും കാണിക്കാം. പക്ഷെ കേരളത്തില ഡീസന്റ് ആവണം. ഇല്ലെങ്കിലേ, മാന്യമായി നല്ല ചെരുക്കനെ/പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിച്ചു ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല! ഹഹഹ. അപ്പൊ സ്വയം മരം കേറി കുരങ്ങു കളിച്ചു നടക്കുന്നതിന് കുഴപ്പമില്ല, കെട്ടുന്ന പെണ്ണോ ചെറുക്കനോ മരം കയറാൻ പാടില്ല. ഇത് നല്ല ഏർപ്പാട് തന്നെ.

അവസാനം എന്താ സംഭവിക്കുക? പാവം എന്ന് ഭാവിക്കുന്ന ചെക്കൻ പാവം എന്ന് ഭാവിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ കെട്ടി സ്വയം പാവം ആണെന്ന് ഭാവിച്ച്, കെട്ടിയത് ഒരു പാവത്തിനെയാണ് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ട് 'മാന്യമായി' ജീവിക്കാം. അല്ലാ, ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുമ്പോ പരസ്പരം എല്ലാം പറയണ്ടേ? ഹൊ! അതെല്ലാം വല്യ പുലിവാലാകും. ഇവൾ/ഇവൻ എന്റെ രണ്ടാമത്തേതാണെന്നറിഞ്ഞാൽ നാട്ടുകാരെന്തു കരുതും? എന്റെ മാന്യത! പാവമായ അവൾ/അവൻ എന്നെപ്പറ്റി എന്തു വിചാരിക്കും? ഹൊ! എനിക്ക് ആലോചിച്ചിട്ട് വല്യ സന്തോഷം തോന്നുന്നില്ല. ഇല്ലാതതെന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ഭാവിച്ച് ഇങ്ങനെ എങ്ങനെ ജീവിക്കുമോ എന്തോ! 

പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം ഉണ്ട്. പണ്ട് ആൾക്കാർ പറഞ്ഞതാ. 'പൊട്ടനെ ചെട്ടി ചതിച്ചാൽ ചെട്ടിയെ ദൈവം ചതിക്കും', 'കൊടുത്താൽ കൊല്ലത്തും കിട്ടും' എന്നൊക്കെ.

എല്ലാ ദിവസവും കാണുന്ന, ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്ന സ്വന്തം ഭർത്താവിനെയും ഭാര്യയേയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും പറ്റിക്കുന്നവർക്ക് ആരോടായിരിക്കും ആത്മാർഥത? എനിക്കറിയാമ്മേലേ.. മലയാളിയെ ദൈവം കാക്കട്ടെ!

How I met your mom

Dear sweet daughter,

Education. Education is the single-most activity that can transform you!

When I see you my daughter, standing in front of me like a blooming flower, a promise, a covenant from god, a beautiful person, I am amazed at the ways life unfolds. If there wasn't a phrase like 'god's plan', how in world would I have talked about my life? But frankly, your question has thrown me overboard. You are only 9 and you started asking 'how did you meet my mom!' For the background in which I grew up, such a question is a shocker. I want to shout 'SHUT UP'. But after all, it is you who are asking. And apart from you and your mom, I haven't got anything in this world. So I should answer you in patience. You got the right to know my sweetie.

When I desired to enroll for an undergraduate programme in Physics in 2003, I didn't imagine that it would later transform my life. I was naive. Innocent and uneducated in the ways of the world. Then comes a Bachelor's Degree in Physics. Boom- I get married to a classmate. The man has found his woman and the woman, her man. You see, that's why I said- education can transform your life.

Its been so many years now, my sweetie. But, memory will not fail your mom and me when it comes to our days in college. Those were days! Days! We were not in love- now you have to note this point. We were not in love. We were friends. We both used to write poems, reflections and stories. To make the long story short, that's how it happened!

I know it doesn't satisfy your curiosity. I get a bachelor's degree, I lost my bachelorhood. It wasn't that easy. You see, we didn't fall in love and get injured. We slipped into love smoothly. There was no injury. But when we reached the bottom of that pit, we got injured. Inevitable. Now, if you are planning to fall in love and get married to your lover, you need to think of all odds. Once decided, you have to stick to your decision. Once you commit you have to remain committed. Like your mom and me. That's how it should be, because what you look for in a relationship is not the outer glitter and glamour, but the inner qualities. Peace, love, understanding, forgiveness, silence, capacity to endure hard times, a strong hand to support... the list is endless but important.

Like I said, we didn't fall, but slip into love. I mean, it wasn't instant. It took ten years to evolve into what you see. Like I told you in the beginning, phrases like 'god's plan' can be of help here. What else could explain this? My greed? Her selfishness? Those would have separated us. I would have been more successful and famous without your mom. She would have been richer and better employed without me. But you see, we were not looking for money, status or fame. We were looking inside each other. We found that there was genuine need for each other in each others' heart. So we decided to slip. We decided. This part is important because here, my homily on love begins. 'Love is a decision.' End of the homily.

At no stage in our relationship so far (during these 22 years of our togetherness), were we led astray from the path of love. Of course you see us fighting over many things. They are like cashew nuts in the cake your mom makes. They add flavour to the cake. They are sweet distractions. Our focus never was dim. We knew that our life was for you and your future, 4 years before your birth. We decided to live for you before you were even intellectually conceived! That my daughter, is called love. Again, love is a decision you stick to, even through tough times.

For us, the beginnings were difficult. We had no common religion. You know your mom visits temples and I visit churches. Everyone told us that when you come, it would be unjust to you to leave you in the middle. Everyone wanted to define your religion before you were born. But we were firm. Probably selfish about ourselves and you. Rebellious even. In our opinion, religion is an expression of one's faith from within. If someone is forced to accept a religion, there would be no expression. Moreover, conformity to social 'ordinariness' doesn't guarantee right action (see, I haven't forgotten my Philosophy lessons!). Therefore, we both decided to continue in our own faiths. We decided to give you freedom in choosing your faith too. This is very unconventional. People criticized us for what we did. But we believed in what we did. That is was right. You can judge us and decide if we are right or wrong. That's completely upto you. But know that love is a decision and we have decided to love you before you were born. You are the best gift that descended on the earth ever.

Why? Life has to go on. I wasn't to continue on my path, nor was your mom on hers. Life had to take its turns. It had to transform us. Certain decisions of ours transformed us. Then you happened. We are your parents. Thats what happened to us because we slipped. Into love.

There was a plan. God's plan. That's why I met your mom so that you could be born.

My sweetie, you will learn more about life and love as days go by. Your mom and I pray that there be a shade of cool love over you always. For that your mom and I will contribute our lives. Entire lives.

Christmas, 2025.

Monday, June 02, 2014

Poison in my life

There is an inevitable element in my life. I am not able to breathe or live without that element even for a moment.

It is like poison. It is poison. Poison takes over the affected system within seconds. When there is poison, it rules. That way, there is poison in my life.

Quite interestingly, life is better when there is such an element. You ought to be bound around a point. Your life revolves around a point. No disappointments, joys happen outside your sphere of influence. Poison is good!

At times, I freak out. And think that poison is poison. Then I would scream. As if my life is come to an end. But then, I non-freak out. Only to find the poison in me standing in a corner, like children denied of ice cream.

Oh life, I love you- because there is poison in it. Poison is sweet!

At times, poison takes over and I pass out. The world disappears slowly in whirls of colour fumes. Then in black and white fumes. Then there is blankness. Colourles, odourless.. Quality-less. Non-existence. Abhava.

Poison is drug! Helps you reboot.

I wish this poison remains in me for ever. That I may be the man who is perpetually intoxicated. That I can be the same youngster within. That I may grow old gracefully and die loved. That I may remain as a memory sweet at least for the poison itself!

Tuesday, May 27, 2014


How much time does it take for a bright day to turn dark? A moment. A moment is all it takes for the makeover. There is no intermediate stage. It happens with one overpowering blow. There comes dust, waste and darkness into the day. And it is night eternal.

This is how it happens. One word kindles the fury of emotions and buries all that is good. One word shovels away scattered joy from hearts terrain. Then sets the Sun so that Dark can rise.

Mighty, powerful thumps. Heart breaks- almost. Into the confusion of emotions rush the unwanted fears. Worst of them is insecurity. Still worse is possessiveness. They come as a legion and cover the red carpet laid for love.

Drained of all energy, then one would fall into the coffin to rest. Nothing would be clearer than the end- in both its senses. Death as a means and end. How poetic! How existential! How distantly philosophical!

The image that lingers over then would be of a blank canvas, white in colour with a cross stuck on it. Ready to be buried. Awaiting mud to be poured upon. Expecting decomposition from within. Perfect imagery of mortal life.

This is what I do best. Paint disappointment. The setting is the best when you do it on your own best day. Best portrayal on the best day. Perfect. But then there is this fear- of tomorrow. How will I shake off these dear blood sucking leeches when Sun rises tomorrow?

Hope. That's what I miss. Knowingly miss. Its not there, I know. And I know its not coming. Not a hint of it. So thats it. The promissory note is ready. That things are ending. In pretty much the way expected. From white to gray to dark to black to nothingness. To 'abhaava'. Non-existence. Bye.

Tuesday, April 30, 2013

Swantham Kaaryam (Own Business)

മറക്കാനേറ്റം എളുപ്പമേത്?
സ്വന്തം കാര്യം തന്നെ.
ആരോടും സമാധാനം പറയണ്ടല്ലോ!

Theology of the Cheated (Patikapedunnavante Daivasasthram)

പറ്റിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം!
അതിനെന്താണിത്ര മേന്മ?
പത്താം തവണയും പറ്റു പറ്റും എന്ന്
അറിയുന്നതാണതിന്റെ മേന്മ.

മുറിവേൽക്കാനൊരു ഹൃദയം ഉണ്ടെന്നതാണ്
പറ്റിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ ഇല്ലായ്മ.
ഓരോ മുറിവിലും നിന്ന് പഠിക്കുന്നതോ?
സ്നേഹമാണ്, പ്രതികാരമല്ല വേണ്ടതെന്നും.

സ്വന്തം ചോര കണ്ടറപ്പു മാറിയ മണ്ടന്മാർക്ക്
ചതിയൻ ചന്തു ചൊന്നപോൽ ജന്മമിനിയും ബാക്കി!

ഒരു ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു...
ഈ ശാസ്ത്രത്തിൽ ദൈവമെവിടെ?